Tato, foka!

W ubiegły weekend w Dzień Dobry TVN był materiał o fokarium w Helu. Jak tylko Hania zobaczyła foki, świat przestał istnieć! – Mamo, jedziemy do foków! – i tak w kółko. Nie pomagały tłumaczenia, że to daleko, że już tam byliśmy, że to, że tamto… Ba, nawet zapowiedź odwołania spotkania z kolegą Tymonem nie podziałała 😉 Do samego wejścia do auta niecni rodzice okłamywali swe dziecię, w drodze do Katowic na szczęście zasnęła 😉

Przedstawiam więc historię jednodniowej helskiej przygody Hani… Najpierw chcieliśmy wejść na latarnię morską, jedną z wyższych na polskim wybrzeżu. Jakie było moje zdziwienie, gdy niemiły pan poinformował mnie (nawet nie podnosząc wzroku znad gazety, kiedy pytałam, czy mogę przy nim zostawić wózek na czas wchodzenia na górę), że dzieci do lat 4 na górę wpuszczane nie są… Dziwne to bardzo, szczególnie, że nigdzie takowej informacji nie znalazłam. W ramach akcji protestacyjnej, pomimo deklaracji Kamila, że on posiedzi z Hanią na dole, żaden Szympruch na tarasie widokowym się nie pojawił 😉

Na sam kraniec Helu biletów już nie było, w związku z tym Hania mogła sobie po plaży pobiegać 😉

Po dłuższym spacerze do komercyjnego helskiego bulwaru, udaliśmy się do Fokarium. Spieszyliśmy się bardzo, żeby nie spóźnić się na karmienie. Na szczęście okazało się, że pośpiech był niepotrzebny – informacje w przewodniku były błędne 😉 W efekcie na miejscu pojawiliśmy się dokładnie pomiędzy karmieniami, które w sezonie są 3 razy dziennie – o 11.00, 14.00 i 17.00.
 

W fokarium było 6 zwierzaków. Hanka szalała! Przed rozpoczęciem karmienia, które tak naprawdę jest pokazem ćwiczeń, za które w nagrodę foki dostają rybki, prawie godzinę biegaliśmy od basenu do basenu, śledząc co chwilę pojawiające się ponad taflą wody zwierzęta 🙂

W końcu panna Hanna się doczekała!

Jak przekonaliśmy się w ostatni weekend, wizyta w fokarium bardzo zapadła Hani w pamięć. Jeśli będziemy w okolicy to na pewno odwiedzimy je jeszcze raz. Szczególnie, że nie jest „normalna”, komercyjna nadmorska atrakcja, a ośrodek badawczo-edukacyjny prowadzony przez Instytut Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego. Miejsce jest na pewno warte polecenia i wsparcia (np. w przyfokarniowym sklepiku ;p), bo cel jest szczytny.
Informacje praktyczne:
Stacja Morska Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego, ul. Morska 2, Hel
Czynne codziennie, ale w różnych godzinach – szczegóły na www.fokarium.pl
Bilety: 2 zł/osobę, Hania wchodziła za darmo
Godziny karmienia fok (pokazów): w sezonie: 11.00, 14.00, 17.00, poza sezonem: 11.00 i 14.00.
Uwaga! Jeśli planujecie odwiedzenie fokarium w sezonie, musicie pojawić się co najmniej pół godziny przed pokazem (inaczej wg mnie nie ma szans na „pierwsze rzędy” ;)).

Hania na Dzikim Zachodzie!

Tak, tak… dobrze czytacie! Tak jak zapowiadałam, w weekend Hania pojawiła się w nowej atrakcji województwa śląskiego, czyli w parku rozrywki Miasteczko Twinpigs w Żorach. Ogólnie uważam, że jest to atrakcja dla dzieci co najmniej przedszkolnych (i to starszaków), ale ponieważ w jesienno-zimowe weekendy jest wstęp gratis, postanowiliśmy przekonać się jak to w tym westernowym miasteczku jest 🙂

Dla mnie puste uliczki miasteczka Twinpigs były plusem, w sezonie jest tam naprawdę tłoczno. Do miasteczka wchodzi się przez ogromną bramę. Za nią rozciąga się uliczka jak z Dzikiego Zachodu. W drewnianych zabudowaniach mieści się saloon, biuro szeryfa, sklepy z pamiątkami i stodoła, w której odbywają się różne pokazy. Jest kino 5D, są kucyki i plac zabaw dla najmniejszych dzieci. Dla większych jest ogromna ścianka wspinaczkowa.

W trakcie naszej krótkiej wizyty (była tylko po drodze, bo tego dnia jechaliśmy do katowickiej Nibylandii) Hania zobaczyła jak robi się wieeeelkie mydlane bańki i zwierzątka z długich baloników. Był też pokaz iluzji, ale to jest interesujące dla starszych dzieci.


Zaliczyła też standardową w takich miejscach „ściankę” 🙂

W sezonie takiej pustej uliczki raczej się w Twinpigs nie uświadczy;p My wrócimy tam z pewnością, ale za jakieś 3 lata – wtedy Hania skorzysta z większości oferowanych w parku atrakcji. Myślę, że na wizytę będzie trzeba zarezerwować cały dzień 😉

Informacje praktyczne:
Park Rozrywki Miasteczko Twinpigs, www.twinpigs.eu, ul. Katowicka 4, Żory (droga 81 z Katowic w Beskidy).
W tym momencie – przy okrojonym programie – w weekendy wstęp jest wolny (szczegóły tutaj). W sezonie bilety są dość drogie, bo kosztują ok. 40 zł, ale w zamian wszystkie atrakcje wewnątrz są już darmowe.

Kolejna kolejka Hani

Jutro wybieramy się do Katowic i Hania jest oburzona, że nie jedziemy pociągiem! Fakt, jest to środek transportu, który niezwykle ją interesuje 😉 Kilka razy już pociągiem jechała, zaliczyła nawet nocną podróż przez całą Polskę! Ale pociągiem można jeździć również bez konkretnego celu – w całym kraju do wyboru mamy kilka (albo kilkanaście?) wąskotorówek. My odwiedziliśmy dwie z nich – chyba najsłynniejszą kolejkę  bieszczadzką oraz tą, które wkrótce (mam nadzieję ;)) dorówna jej sławą – kolej w Rudach koło Rybnika.

W Bieszczadach Hania była w samym szczycie sezonu letniego – w sierpniu 2011 r. Z Cisnej, w której mieszkaliśmy, wybraliśmy się do Majdana pieszo… Tambylcy powiedzieli, że to nie jest daleko – kłamali! 😉 Szliśmy chyba z godzinę, prawie cały czas poboczem (Hanka w nosidle). Wyprawa była trochę mało przemyślana i dlatego przyszliśmy na miejsce w naprawdę ostatnim momencie – okazało się, że na najbliższy wyjazd kolejki nie ma już biletów, a następna dopiero za 2 czy 3 godziny. Ponieważ na miejscu infrastruktury dla turystów w zasadzie brak (jest tylko „polowa” knajpka i kilka sklepików, takich raczej odpustowych), przeprowadziliśmy skomplikowaną operację – mama z Hanią oglądała kolejkę, zjadła obiad a tata… pobiegł po auto;p

Wróciliśmy do naszej kwatery głównej, Hanka wykąpała się w swoim zakupionym specjalnie na ten wyjazd basenie i… zrobiliśmy drugie podejście do kolejki ;). Tym razem udane.

Ogólnie podróż była dość długa i chwilami naprawdę monotonna – szczerze mówiąc spodziewałam się, że wszystko to będzie wyglądało trochę inaczej… Kolejka jest naprawdę popularną atrakcją – jej kilkanaście wagoników było wypełnionych po brzegi. Zdecydowaną większość turystów stanowiły rodziny z dziećmi. Z tego co pamiętam jechaliśmy ponad godzinę. Szkoda, że część trasy przebiegała dość nieciekawą widokowo trasą – w moim wyobrażeniu ta trasa wyglądała zupełnie inaczej.

Druga kolejka – w Rudach koło Rybnika, jest na pewno mniej spektakularna, ale… ma potencjał 😉 Jest to obiekt Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego, nie byłabym więc sobą, gdyby moje dziecko tej atrakcji nie odwiedziło. Szczególnie, że z domu mamy do niej jakieś 25 km. Na miejscu do zobaczenia jest budynek stacji, kilka niestety (jeszcze) niechodzących lokomotyw. Fajną atrakcją jest też drezyna ;). Trasa kolejki jest dość krótka, ale przynajmniej najmłodsi się nie zdążą znudzić – trasę Rudy-Paproć-Rudy pokonuje się w niecałą godzinę.

Kolejka położona jest w okolicy, w której spokojnie i ciekawie można spędzić cały weekend. W samych Rudach oprócz wąskotorówki turyści mogą zwiedzić Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich, a tam klasztor i ogromny park, który jest idealnym miejscem dla spacerowiczów. Miejscowość leży na Szlaku Cysterskim i od kilku lat zaczyna inwestować w infrastrukturę (z pomocą unijnych środków oczywiście;p). Ostatnio przy klasztorze i wejściu do parku otworzono tam mały (ale fajny;p) plac zabaw i bazę odpoczynkową dla rowerzystów (w Rudach krzyżuje się kilka ścieżek rowerowych, którymi można dotrzeć np. nad rybnicki zalew i – choć tego nie jestem w 100% pewna – do Czech).

Nie wiem jak to możliwe, ale w moich podręcznych zbiorach zdjęciowych brakuje zdjęć z Rud! Muszę przejrzeć płyty ze zdjęciami i uzupełnię wpis. Tymczasem zdjęcia z rudzkiej wąskotorówki można zobaczyć na oficjalnej stronie atracji za Facebook’u – zapraszam!

Informacje praktyczne:
Bieszczadzka Kolejka Leśna, Cisna, Majdan 17, www.kolejkabieszczady.pl
Teraz doczytałam, że bilety można kupić już wcześniej (ale ułatwiłoby nam to wycieczkę!) – dystrybuowane są w kilku miejscach w Bieszczadach (przede wszystkim w informacjach turystycznych), w dniu odjazdu bilety można dostać tylko na stacji kolejki.

Stacja Kolejki Wąskotorowej w Rudach – obiekt należy do Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego (www.zabytkitechniki.pl), Rudy, ul. Szkolna 1, www.kolejkarudy.pl
UWAGA! na stronie internetowej jest rozkład jazdy, który obowiązuje w wakacje, poza sezonem najlepiej zadzwonić lub… przyjechać grupą 😉 (kolejka jedzie jeśli jest co najmniej 10 osób dorosłych).

Zamek Spiski – słowackie ruiny z listy UNESCO

Planując podróże staram się zawsze mieć w „okolicy” jakiś zamek. Nie zdziwicie się więc jeśli napiszę, że wracając z Bieszczad „przypadkiem” przejeżdżaliśmy obok ruin zamku spiskiego (tak, to ten sam powrót do domu, w ramach którego byliśmy w Tatrach). To jedyny tego typu obiekt na Słowacji, zarówno ruiny, jak i leżące u ich podnóża miasteczko w 1993 r. zostało wpisane są na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. No nie mogło nas tam nie być.

O wyższości morza nad górami…

Tak, to ja napisałam ten tytuł! Pomimo tego, że jestem zadeklarowaną fanką turystyki górskiej i stojąc przed wyborem góry/morze zawsze wybiorę te pierwsze, jest jedna rzecz, którą woda wygrywa – to zachód słońca (wschód teoretycznie też, ale nigdy nie miałam siły wstać i samodzielnie się o tym przekonać :)). W Białogórze zachody słońca „zaliczyliśmy” dwa. Była też trzecia wyprawa, ale… się spóźniliśmy ;p
Nie będę dużo pisała (zauważyłam, że mam ku temu dość dużą tendencję), akurat w tym wpisie wystarczą zdjęcia 🙂
Tak było pięknie:

Wakacje nad morzem

To był najdłuższy wyjazd Hani – w sumie poza domem była aż 20 dni! Pomimo tego, nad samym morzem była dni 16… Jakim cudem? Oczywiście wszystko przez przystanki w podróży :). Tym razem czekał ją nocleg w Poznaniu (a właściwie w Komornikach pod Poznaniem), a w drodze powrotnej 2 dni pod Częstochową u dziadków. Nieskromnie powiem, że wyjazd był super. Pomimo tego, że nie jesteśmy wielbicielami morza, odpoczęliśmy jak nigdy.

Urlop spędziliśmy w miejscowości idealnej dla rodzin z małymi dziećmi. Gdybym miała określić ją jednym słowem, chyba byłoby to słowo „dziura”. I w pełni nam to odpowiadała. Napiszę wręcz więcej – do Białogóry na pewno jeszcze wrócimy. Spokój, brak tłumów turystów, najpiękniejsza i najszersza plaża jaką w życiu widziałam, mało wszechobecnej komercyjnej papki – dla mnie super. Był też jeden minus, który Hania zauważyła dopiero po czasie (a właściwie po 10 dniach – kiedy to pojechaliśmy do Sopotu) – brak muszelek na plaży.
Białogóra jest idealna dla małych dzieci – większe w przypadku braku pogody mogą się tam nudzić. My spędziliśmy tam sam koniec sezonu, który w Białogórze przypada na sierpień (nie wiem dlaczego nie przedłużają sezonu, ostatniego sierpnia nie było już czynnego żadnego lokalu, nie można było zjeść ani ryby, ani pysznych gofrów, ale o tym napiszę kiedy indziej ;p). Dobrze więc, że nie zdecydowaliśmy się na wrześniowy pobyt tak jak planowaliśmy na początku .

My mieszkaliśmy w domu znajomych, ale z kwaterami nie ma tam najmniejszego problemu. Są pokoje, kwatery w agroturystyce, miejsca w pensjonatach. Wiele z nich jest nastawionych na przyjmowanie właśnie rodzin z małymi dziećmi (mają łóżeczka, przewijaki, huśtawki w ogrodzie itp.). 
Z ogólnodostępnych atrakcji dla maluchów są plac zabaw i stadnina koni, w której zobaczyć można też inne zwierzęta. Wielkim przeżyciem są też podróże dorożką ciągniętą przez jednego lub dwa konie – chyba każda rodzina choć raz z tego skorzystała 🙂 Po pierwsze dlatego, że za 2 zł można dziecku sprawić naprawdę wielką frajdę, po drugie – do plaży jest jednak kawałek (pieszo idzie się jakieś 20 do 30 minut, w zależności ile gratów na plażę się ze sobą bierze;p). Do głównego wejścia na plażę idzie się asfaltem (i tam jeżdżą bryczki i riksze), ale my rzadko z niego korzystaliśmy (taaa, to zejście było bardziej komercyjne :)). Kilkaset metrów dalej było zejście przez las, dużo bardziej klimatyczne, ale w części szło się piaskiem, więc niepolecane dla osób z wózkami (my nosidłowi, więc problemu nie było). Choć oczywiście wielu było takich, którzy przez te wydmy ciągnęli wózki wypełnione plażowym sprzętem;p 

Sama plaża była boska – szeroka, z drobniutkim i czystym piaskiem i – to najważniejsze – prawie pusta! Zdarzyło się nam, że nie widzieliśmy na niej innych osób (fakt, że było to w dzień, w którym naprawdę wiało, ale przecież od czegoś są ciepłe bluzy i kaptur :)). 

Hania była nad morzem drugi raz, ale dopiero teraz miała z niego frajdę. Zresztą, zobaczcie sami 🙂

Tatrzańska Łomnica, czyli wyżej Hania nie była…

Po tej wycieczce część znajomych uznała, że jesteśmy niepoważni, biorąc dziecko tak wysoko… Zupełnie niepotrzebnie, bo takich dzieci jak ona (10 miesięcy) było tam więcej i ich rodzice byli na takie podróże świetnie przygotowani. Ale zacznijmy od początku. Będąc na wakacjach w Bieszczadach postanowiliśmy, że do Rybnika wrócimy trochę dłuższą, a mimo to szybszą do pokonania drogą – przez Słowację. Po drodze jednak stwierdziliśmy, że może warto jeszcze coś pozwiedzać. No i wracaliśmy… 2 dni. Mijając Poprad (tam można dolecieć z Polski samolotem) stwierdziliśmy, że w Tatrach jednak warto zostać, szczególnie, że po stronie słowackiej nie ma tam takich tłumów jak u nas. Za cel obraliśmy drugi co do wysokości szczyt w Tatrach, czyli Łomnicę (2 634 m n.p.m.). Wyjście na szlaki i kolejkę, z której my skorzystaliśmy znajduje się w miejscowości Wysokie Tatry. Jak się później okazało (wybór tego miejsca oparty był tylko o znaki turystyczne, nie mieliśmy ze sobą nawet mapy…) był to strzał w dziesiątkę! Okolica nastawiona na turystów, pokoi do wynajęcia pod dostatkiem, informacja turystyczna czynna bardzo długo i mająca kompetentnych pracowników, którzy widząc brzdąca w nosidle sami proponują alternatywne wersje zwiedzania. Nie zdziwiło nas więc to, że właśnie tam wydaliśmy nasze ostatnie pieniądze (dosłownie co do grosza).